سال 86 سال سختی برای دانشگاه و دانشگاهیان بود. سال بازداشت. سال تعلیق و اخراج و توبیخ. سال زندان و شکنجه. سال فشارهای سخت و طاقت فرسا. در عین حال سال 86 سال سربلندی و سرفرازی جنبش دانشجویی بود. دانشجویان ایرانی با پای فشاری بر دو آرمان نهایی خود یعنی دموکراسی و حقوق بشر مبارزات مستقل دانشجویی را علیه حاکمیت بنیاد گرا پیش بردند. سازماندهی اعتراض وسیع دانشجویی علیه حضور محمود احمدی نژاد در دانشگاه تهران، برگزاری با شکوه تجمع روز دانشجو با موفقیت کامل و مقاومت دلیرانه ی دانشجویان در دانشگاههایی مانند پلی تکنیک و علامه علیه فشارهای کمر شکن سربازان و عمله ی استبداد، در کنار برگزاری دهها تجمع اعتراضی دیگر در تهران و شهرستانها تنها بخشی از عملکرد پر افتخار جنبش دانشجویی طی سال گذشته بوده است.

در عین حال روند این مقاومت و مبارزه بی هزینه هم نبود. بدون شک سه دانشجوی زندانی دانشگاه پلی تکنیک بزرگترین قربانیان هجوم بی رحمانه ی بنیادگرایان دینی به دانشگاه بودند. مقاومت قهرمانانه ی این دانشجویان در برابر فشارها و نهایتا دریافت حکم برائت و رسوایی سناریوی نشریات جعلی، پیروزی بزرگ جنبش دانشجویی در سال 86 محسوب می شد. عجبا که به رغم اثبات بی گناهی، این سه عزیز رنج دیده به اقتضای طبع کینه جوی حاکمیت بنیادگرا همچنان به ناحق و بدون در نظر گرفتن معیارها و موازین قانونی به بند کشیده شده اند. آنچه بر این سه دانشجو گذشت برگی بود از قصه ی پر غصه ی نقض حقوق بشر در ایرن و سرکوب آزادی بیان، حالا دیگر کیست که نداند دانشجویان پلی تکنیک تاوان انتقاد از احمدی نژاد را پرداختند و می پردازند؟

بازداشت دست جمعی اعضای شورای مرکزی دفتر تحکیم وحدت و حمله ی مسلحانه به دفتر سازمان دانش آموختگان و بازداشت سخنگو و برخی از اعضای این سازمان در سالگرد جنایت 18 تیر کوی دانشگاه و یورش به تجمع دانشجویان چپگرا و دستگیری فله ای و غیر قانونی فعالین دانشجویی طیف چپ بخشهایی دیگر از سناریوی فشار بر مخالفین و منتقدین حاکمیت از هر طیف و گروه فکری بود.

دانشجویان اما با تمام توان در برابر این فشارها مقاومت کردند و عجز و لابه ی بخشهایی از حاکمیت که مذبوحانه انقلاب فرهنگی دوم را خواستار می شوند در واقع ناشی از شکست سیاستهای سرکوبگرایانه برای وادار کردن دانشجویان به سکوت است. بی شک مهمترین دستاورد این مقاومت بسط و تعمیق پارادایم دموکراسی و حقوق بشر در دانشگاهها و حرکت بی تزلزل جنبش دانشجویی در راه تحقق این دو ارزش شریف و والای تمدن مدرن بوده است. دانشجویان در تمامی کنشهای اعتراضی خود نشان دادند که دموکراسی و حقوق بشر دو خواست و آرمان اصلی جنبش دانشجویی است.

دانشجویان لیبرال دانشگاههای تهران ضمن تقدیر از مبارزات خستگی ناپذیر دانشجویی و ضمن اعلام همبستگی با جنبش مقاومت مدنی علیه استبداد دینی همه ی فعالین دانشجویی را به ادامه ی روند مقاومت در سال آینده دعوت می کنند. بدون شک مقاومت در برابر استبداد محتاج درایت نیز هست می بایست با تکیه بر عقلانیت و بازنگری تاکتیکها راه ناهموار آزادی را بپیماییم و بر شانه های نحیف جنبش دانشجویی باری سنگین تر از توان نگذاریم از این رو و با توجه به طراحی سیاست انقلاب فرهنگی دوم و تلاش بری تحقق آن در سال 87 ،دانشجویان لیبرال دانشگاههای تهران در سال پیش رو دفاع از آزادیهای آکادمیک و کیان دانشگاه را مهمترین وظیفه ی پیش روی فعالین دانشجویی ارزیابی می کنند، غیر از آن ادامه ی اعتراض به نقض حقوق بشر و سرکوب خواستهای دیگر جنبشهای اجتماعی نظیر جنبشهای زنان، کارگران(و معلمان) می بایست در دستور کار فعالین دانشجویی باشد. همبستگی جنبشهای اجتماعی بدون شک هموار کننده ی راه دموکراسی در ایران خواهد بود.

در پایان دانشجویان لیبرال دانشگاههای تهران ضمن تبریک سال جدید به عموم فعالین دانشجویی خواستار آزادی سه دانشجوی مظلوم دانشگاه پلی تکنیک آقایان- احسان منصوری، احمد قصابان و مجید توکلی- هستند. ما همچنین نسبت به اخبار دلخراش شکنجه ی دانشجویان چپگرا شدیدا ابراز نگرانی نموده و خواهان آزادی باقی دانشجویان چپگرای زندانی از جمله آقایان بهروز کریمی زاده و پیمان پیران هستیم. سعید فیض الله زاده فعال دانشجویی دانشگاه علامه نیز این روزها به تاوان حق طلبی اش در زندان اوین محبوس است آزادی او و دیگر دانشجویان زندانی در آستانه ی سال نو حداقل کاریست که حاکمیت برای جبران ظلم و ستمی که در حق دانشجویان مرتکب شده است می تواند انجام دهد.

8 مارس یادآور یکصد سال مبارزه زنان برای کسب حقوق برابر در اقصی نقاط جهان است. حاکمیت بنیادگرا در ایران، در راستای نابودی نهادهای مدنی برای ایجاد یک جامعه تماماً پوپولیستی انواع فشارها را بر فعالین عرصه جامعه مدنی وارد می کند. جنبش زنان نیز به عنوان یکی از جنبشهای اجتماعی فعال در ایران در کنار جنبش دانشجویی،جنبش کارگری، جنبش سبکهای زندگی و ... مورد هجوم حاکمیت قرار دارد . جنبش زنان ایران با فعالیت در کمپین یک میلیون امضا به گسترش گفتمان برابری خواهی و فعالیت بر ضد تبعیض علیه زنان پرداخته و به مقاومت مدنی در برابر فشارهای حکومت پدرسالار دست زده است. گسترش همین فعالیت ها ست که امروزه یکی از معتبرترین جوایز حقوق بشر را برای خانم پروین اردلان به ارمغان آورده است. فعالیتهایی که استبداد نفتی نه تنها آنها را ارجی نمی نهد بلکه بر سرکوب فعالین جنبش زنان نیز می افزاید. ما دانشجویان لیبرال دانشگاههای تهران با تاکید بر گسترش گفتمان برابری حقوقی میان زن و مرد و میان آحاد شهروندان جامعه که مبنای حقوق بنیادین بشر محسوب شده و به گسترش هر چه بیشتر حقوق بشر در جامعه منجر می شود از فعالیتهای جنبش زنان و نمود برجسته آن در جامعه ایران یعنی کمپین یک میلیون امضا حمایت می کنیم .
پس از حاکم شدن هر چه بیشتر ویژگیهای ارتجاعی در سیاستگزاریهای کلان جامعه، حق آموزش زنان به عنوان یکی از پنج شاخص اصلی توسعه یافتگی نیز بیش از پیش مورد تبعیض و تحدید قرار گرفته است. این در حالی است که آموزش از حقوق اولیه هر انسان بوده و محدودیت بر اساس جنسیت یکی از آشکارترین موارد نقض حقوق بشر است که در قالب طرح هایی نظیر سهمیه بندی جنسیتی در دانشگاه توسط ساختار قدرت پدر سالار پی گیری می شود. مقابله با این نوع اندیشه های زن ستیزانه ریشه دار در قرائت بنیادگرا یانه از دین حاکم بر دولت استبدادی نفتی، نیازمند فعالیتی طولانی و مستمر است که می تواند و می بایست مورد حمایت موثر جنبش دانشجویی قرار گیرد. جای تأسف است که چنین تبعیضهایی در سرزمینی رخ می دهد که احترام به حقوق زنان در آیینها و سنتهای باستانی آن سخت مورد توجه بوده است. ما با بیان اعتراض خود نسبت به این طرح ها، از تمامی گروه های دانشجویی می خواهیم اعتراض خود را نسبت به این طرح ها اعلام کنند.
کارنامه جنبش زنان در سال گذشته درخشان است و با وجود تمام مشکلات نظیر بازداشت فعالین جنبش زنان طی سال گذشته در مقاطع زمانی گوناگون, گسترش خواسته های زنان در جامعه و آگاهی بخشی به توده مردم توسط اعضای کمپین یک ملیون امضا نتایج درخشانی را به بار آورده است که می توان به مطرح شدن موارد ارث و دیه در مجلس وجلوگیری از تصویب لایحه حمایت از خانواده اشاره کرد.
ما با تبریک روز جهانی زن تلاش مسالمت آمیز فعالین جنبش زنان برای دست یابی به آزادی های مدنی را ارج می نهیم و در این راه، خود را همراه آنها می دانیم .

دانشجویان لیبرال دانشگاه های تهران

در همین رابطه:

بیانیه دفتر تحکیم وحدت

مصاحبه عباس عبدی با دویچه وله

۲)هرچند متاسفانه هنوز مناقشه قدیمی شرکت یا تحریم نمایش انتخابات در میان نیروهای دموکراسی خواه حل نشده باقیمانده است، از نظر من با توجه به جمیع شرایط موجود از نبود آزادی انتخاب گرفته تا موضوع مهم ناسالم بودن انتخابات، و اصولا تاثیر ناچیز نهاد مجلس در ساختار قدرت حکومت اسلامی، نباید در این نمایش شرکت کرد.همانطور که در پست قبلی هم گفتم از آنجاییکه حکومت آن عددی را که بخواهد برای میزان حضور مردم در پای صندوقها اعلام کند از هم اکنون تعیین کرده است، نمی توان با تاکتیک تحریم، مقبولیت چنین حکومتی را زیر سوال برد.اما از سوی دیگر بر باد دادن برگ تعیین کننده ای چون حق رای نیز هیچ توجیه مناسبی  ندارد.در چنین شرایطی رای دادن تنها به منزله همراه شدن با حکومتی است که هدفش از فراهم کردن چنین بساطی،مردمی جلوه دادن خود است.با این وجود تحریم چنین انتخاباتی به معنی بی تفاوت بودن نسبت به روند آن نیست.می توان در ستادهای انتخاباتی کاندیداها حاضر شد و حضورشان را در چنین نمایشی به چالش کشید.می توان در مناظره های انتخاباتی میان "بد" و "بدتر"، خواهان حضور"خوب" شد.این همان فرصتی است که نباید از دست داد.بدون شک خبرنگاران بسیاری در روزهای پیش رو از سایر کشورها به ایران خواهند آمد. این بار می توان به پای صندوقها رفت و رای نداد. با همه اینها من همچنان تاثیر معادلات خارجی بر آینده ایران را بیشتر از موضوعی تکراری چون نمایش انتخابات می دانم.

۳)این روزها بیشتر انتخابات آمریکا را دنبال می کنم.چند روز قبل کاندیدای احتمالی جمهوریخواهان "جان مک کین" مصاحبه ای با اشپیگل کرد که اتفاقا با کمی حذف در اعتماد خودمان هم چاپ شد.دفاع او از جنگ عراق و تعهد او به تلاش برای برقراری دموکراسی و آزادی درتمام دنیا نشان داد که درصورت انتخاب او، حکومت اسلامی با رییس جمهوری سرسخت تر از پرزیدنت بوش روبرو خواهد بود.او یک لیبرال کلاسیک است که می تواند رای مستقل ها و حتی بخشی از دموکراتها را نیز با خود همراه کند.

۴)و همچنان نام این وبلاگ  تغییر نکرده است.تا آزادی سه دانشجوی پلی تکنیکی دربند..