1)جنگ پنج روزه روسیه و گرجستان که یادآور لشگرکشی های شوروی سوسیالیستی به شرق اروپا و تسخیر لهستان و چکسلواکی بود بار دیگر نشان داد که ولادمیر پوتین و رییس جمهور تحت امرش نه تنها ذره ای به قوانین بین المللی پایبند نیستند که در آغاز قرن بیست و یکم همچنان دوگانه زورمداری - باجگیری را به عنوان سرلوحه دیپلماسی خود در مواجهه با جهان آزاد برگزیده اند.تهدید تمامیت ارضی گرجستان به عنوان متحد استراتژیک ایالات متحده،درواقع لبریز شدن خشم فروخورده ای بود که از زمان سقوط متحدین روسیه در اوکراین و گرجستان و قرقیزستان با کمک آمریکا بر روی هم انباشته شده بود تا استقرار سپر دفاع ضدموشکی در جمهوری چک و لهستان، رهبران روسیه را مجاب به گرفتن انتقامی سخت کند.انتقامی که احتمالا قرار بود تا سقوط کامل تفلیس و دولت "ساکاشویلی" ادامه داشته باشد.خیالی خام که با دخالت به موقع ایالات متحده و متحدین اروپایی اش به ویژه فرانسه "سرکوزی" به آرزویی محال تبدیل شد.حضور رهبران اوکراین، لهستان، استونی، لیتوانی و لتونی در کنار رییس جمهور گرجستان در جمع مردم تفلیس حامل پیامی روشن از سوی ایالات متحده به روسیه پوتین بود تا خود را برای همجواری قریب الوقوع با ناتو آماده کند.اتفاقی که با وقوع جنگ چند روزه اخیر محتمل تر از همیشه به نظر می رسد.
2) افتضاحی که در جریان مدرک جعلی علی کردان -که چند روزیست مسوولیت وزارت کشور حکومت اسلامی را بر عهده گرفته است-روی داد از آن دست افتضاحاتی است که کمتر در حکومتهای توتالیتری چون جمهوری اسلامی علنی و رسانه ای می شود.چه بسا در این سی سال امثال "علی کردان" ها با همین مدرکهای جعلی بر مسند مسوولیت نشستند و آب هم از آب تکان نخورد.حال چه اتفاقی افتاده است که بخشی از جناح محافظه کار که اتفاقا طیفی رنگارنگ از روح الله حسینیان گرفته تا احمد توکلی را در بر می گیرد پاپیچ قضیه شده اندکه این مدرک چنین است و چنان، سوالی است که برای پاسخ به آن تنها می توان به شواهد موجود اشاره کرد.
نخست آنکه مجلس برگزیده رهبری در اموری اینچنینی که از جهتی آبروی نظام نیز به حساب می آید، تا کسب تکلیف و اجازه نکند وارد نمی شود.این نشان می دهد که رهبری نیز از انتخاب وزیر کشور مورد اعتماد رییس جمهوری اسلامی چندان راضی به نظر نمی رسد.اما نکته مهمتر آنست که رهبری در مقابل محمود احمدی نژاد و سرداران حامی او آنقدر ضعیف شده است که خود نمی تواند مخالفتش را با وزیر پیشنهادی او علنی کند.مقاله حسین شریعتمداری یک روز پس از رای اعتماد مجلس به کردان در انتقاد از محمود احمدی نژاد در خصوص نقل قول دروغ از رهبری نظام، خود نشان دهنده شدت اختلافات موجود بود.اختلافاتی که منشا آن انتخابات ریاست جمهوری بعدی است که به چالشی میان محافظه کاران میانه رو و نومحافظه کاران تندرو تبدیل گردیده است.بدون تردید وزارت کشور به عنوان مجری انتخابات مرکز اصلی این مناقشه خواهد بود.
3)اظهارات نخستین اسفندیار رحیم مشایی در خصوص دوستی دو ملت ایران و اسراییل آنقدر عجیب و غریب بود که وقتی بلافاصله تکذیب شد به هیچ جای کسی برنخورد.تا اینکه چند روز بعد خبرگزاریها از تکذیب تکذیبیه قبلی از سوی رحیم مشایی که اتفاقا اخیرا پدر عروس احمدی نژاد هم شده است خبر دادند.تکذیبیه دوم که با تایید اظهارات قبلی همراه بود چنان سر و صدایی برپا کرد که دویست نماینده مجلس اسلامی نیز خواستار برکناری دوست نزدیک رییس جمهوری اسلامی از سمت رییس سازمان گردشگری شدند.هر چند که در سکوت احمدی نژاد -که به نظر می رسد اظهارات معاونش با اطلاع او صورت گرفته باشد - نشانی از گردن نهادن به این خواست مجلسیان دیده نمی شود.که پیش از این نیز حضور رحیم مشایی در مجلس رقص و آواز در ترکیه و اظهارات مهرورزانه!! او برای جذب توریست تاثیری بر ادامه فعالیتش در دولت اسلامی نداشته است.هرچه باشد شکستن خط قرمزها توسط مدعیان اصلی انقلابیگری و اصولگرایی تاییدی است بر آن دسته از تحلیل هایی که حاکمیت یکدست را بر دوگانه در اصلاح حکومت موفق تر می دانند.
4)دوستان دربند پلی تکنیکی که آزاد شدند.با این وجود دانشجویان و فعالان دیگری هر روز بازداشت می شوند.فضای فعالیت آنقدر محدود شده است که عملا نمی توان توجیهی برای آن پیدا کرد.متاسفانه نتایجی هم که به دست می آید چندان قابل توجه نیست.اینکه کمتر اینجا می نویسم هم به این خاطر است.هر بهانه دیگری که بیاورم تنها بهانه است و بهانه!!
