پنجاه روز و سه روز(10)

Sun 16 Nov 2008-3:51 PM -امیرحسین اعتمادی

از تصمیمی که در بازجویی گرفته بودم مطمئن نبودم.از طرفی بازجو اطلاعاتی درباره من نداشت و از طرف دیگر عدم هماهنگی میان من و سعید و اجدادی کار را خراب می کرد.می شد حدس زد که اجدادی تا ایجا چیزی درباره من نگفته است.از بیرون صدای یکی از زندانیان می آمد که با صدای بلند از سید در مورد برگزاری دعای کمیل در بند سوال می کرد.صدای اجدادی بود.چند سلولی از من دورتر بود.خنده ام گرفته بود.خوشحال بودم که بالاخره صدایش را می شنیدم.خواستم به نوعی جوابش را داده باشم.در سلول را محکم تر از همیشه به صدا در آوردم و از سید مهربان که هنوز در راهرو بود خواستم قرآن را برایم عوض کند.کمی بعدتر صدای حرف زدن یکی از زندانیها با سید توجهم را به خودش جلب کرد.خیلی صمیمی حرف می زدند.برای منی که هنوز صدای نگهبانها را با هم اشتباه می گرفتم عجیب بود.بعد از مدتی با آرامشی که در نتیجه تماس تلفنی عصر به دست آورده بودم، به خواب رفتم.فردا جمعه بود و بعید بود که از بازجویی خبری باشد.و اینچنین هم بود.جمعه زندان مانند تمام جمعه های بیرون از زندان خسته کننده بود.زندان هم سوت و کور و بی سر و صدا بود.از اجدادی هم صدایی نشنیدم.فقط بعد از شام بود که باز هم صدای صحبت سید مهربان با یکی از زندانیها را شنیدم.خیلی راحت و با صدای نسبتا بلند با هم حرف می زدند.پنجمین روز انفرادی هم تمام شده بود و من به یاد مهدی اللهیاری از بچه های دانشکده افتادم که در آذر ماه ۸۱ شانزده روز را در انفرادی سپری کرده بود.

لینک ثابت | مطلب را به بالاترین بفرستید:

پنجاه روز و سه روز(9)

Fri 7 Nov 2008-12:59 PM -امیرحسین اعتمادی

حضور در کوی را به کلی انکار کرده بودم.فکر کردم اگر بگویم در کوی بوده ام دیگر هیچ راه فراری نخواهم داشت.امیدوار بودم بچه ها هم حرفی نزنند.یعنی همانطور که من در مورد آنها حرفی نمی زدم و تصمیم داشتم فقط در مورد خودم جواب بدهم.بازجو که دید من در مورد تجمعات کوی خود را به بی خبری زده ام،سوالها را به سمت تجمع روز یکشنبه دانشگاه کشاند و اینکه چه کسانی صحبت کردند و چه گفتند.من هم در جواب گفتم که تجمع، صنفی و به خاطر تعویق امتحانات بود و اصلا حرف سیاسی زده نشد.چون بازجوی اجدادی هم بود در مورد او خیلی سوال می کرد.سعی کردم به سودش حرف بزنم.این یک موضوع دوطرفه بود.حرفهای من برای بازجو جدید نبود.کمی کلافه شده بود.این را از حرفهایش می شد فهمید.دوباره سوالها را به سمت خودم برد.از فعالیتهای من در دانشگاه پرسید.نمی توانستم هرگونه فعالیتی را به کل انکار کنم.گفتم که عضو انجمن اسلامی گروه مکانیک بوده ام و در مدت یکسال عضویت من، تمام فعالیتهایمان علمی و فرهنگی بوده است.از برگزاری کنفرانس علمی گرفته تا پخش فیلم و برگزاری کنسرت موسیقی!!آن هم به این خاطر که طبق اساسنامه اجازه کار سیاسی نداشتیم.اینها را که گفتم آقای بازجو که فکر کرد منظور من از گروه، یک تیم زیرزمینی است شادمان از اینکه بالاخره دشتی کرده، شروع به سوال در مورد اعضای گروه مذکور کرد.من هم اسامی اعضای انجمن اسلامی گروه مکانیک را گفتم و تاکید کردم منظور از گروه همان دانشکده مکانیک خودمان است.از این به بعد تا پایان بازجویی در آن روز سوالات در رابطه با مواضع سیاسی و اعتقادی من بود.اینکه به کدام حزب نزدیکی فکری دارم و نظرم راجع به ولایت فقیه و آزادی بیان و عقیده چیست و اینکه فکر می کنم چه کسانی به خاطر ابراز عقیده در زندان هستند.مشخصا سوال می کرد.در مورد عبدی یا کدیور یا نوری و من که ترسم ریخته بود به بازجو گفتم این سوالات شما تفتیش عقاید است و طبق قانون اساسی این کار ممنوع است.بازجو هم گفت من این سوالات را از جنبه جرم شناسی می پرسم و تفتیش عقاید چیز دیگری است.از این به بعد هرچه پرسید گفتم در چهارچوب قانون اساسی قبول دارم.نظرم را در مورد رهبری پرسید که گفتم رهبری مطمئنا امام خمینی که نمی شوند و با توجه به شرایط بعد از جنگ،ضعفهایی هم در اداره کشور وجود داشته که البته به مدیران هم برمیگردد.به هرحال ایشان هم در چهارچوب قانون اساسی مورد قبول من هستند.این را که گفتم.بازجو با عصبانیت گفت خیلی پدرسوخته ای!! حرفت را می زنی ولی دم به تله نمی دهی.در دلم خندیم.با لحنی حق به جانب گفتم که نظرم همین است که نوشته ام.در جریان این بحثها بود که فهمیدم آقای بازجو از نظر اطلاعات عمومی در سطح پایینی به سر می برد و حتی خیلی از زندانیان معروف سیاسی را نمی شناسد.این با آنچه من در درباره اطلاعاتی ها شنیده بودم منافات داشت.با خود گفتم که بازجوهای وزارت اطلاعات باید خبره تر از این حرفها باشند.نکته دیگری که فهمیدم این بود که آقای بازجو نسبت به ولایت و رهبری نظام اعتقاد قلبی دارد.وقتی راجع به توهین به رهبری در خوابگاه دانشگاه بهشتی برایم تعریف کرد خشم را می شد در صدایش تشخیص داد.می گفت که یک طرف پسرها بودند و طرف دیگر دخترها.اینها یک چیزی می گفتند و آنها جواب می دادند.بدترین حرفها را به آقا زدند.اینهایی که او می گفت در زمان بعد از دستگیری ما اتفاق افتاده بود.معلوم بود که بیرون اوضاع همچنان نا آرام است.بعد از چند ساعتی بالاخره بازجو خستگی من را بهانه کرد و گفت که به سلول بروم و باز هم فکر کنم.آن هم در شرایطی که خودش در یکسری سوالات اعتقادی گیر کرده بود و مسیر بازجویی کاملا منحرف شده بود.به سلول که برگشتم بیشتر به تماسم با بهارک فکر می کردم تا به بازجویی.اینکه آیا توانسته ام چیزی به او بفهمانم و اینکه چقدر دنبال کار من هستند.حالا قوی تر از چند ساعت قبل شده بودم.

لینک ثابت | مطلب را به بالاترین بفرستید:

بیانیه دانشجویان و دانش آموختگان لیبرال دانشگاههای تهران به مناسبت سیزده آبان

Mon 3 Nov 2008-11:12 PM -امیرحسین اعتمادی

بیانیه دانشجویان و دانش آموختگان لیبرال دانشگاههای تهران به مناسبت سیزده آبان

لینک ثابت | مطلب را به بالاترین بفرستید:

پنجاه روز و سه روز(8)

Sat 1 Nov 2008-11:55 PM -امیرحسین اعتمادی

ای کاش می شد دست کم با بهارک تماس بگیرم.یکبار که از سید خواستم که اجازه تماس با منزل را برایم بگیرد،گفته بود که باید بازجویم نامه بدهد.نرفتن به بازجویی هم معضلی شده بود.از طرفی دوست نداشتم در بازجویی با تحقیر و احیانا برخورد فیزیکی روبرو شوم و نوعی ترس از شرایط بازجویی داشتم و از طرف دیگر برای اینکه زودتر آزاد بشوم باید بازجویی می شدم.حداقل برای تماس با بیرون باید با بازجویم صحبت می کردم.بعدازظهر پنجشنبه بود که بالاخره برای بازجویی صدایم کردند.نگهبان بند که من فکر می کردم همان سید مهربان است اینبار به اسم کوچک صدایم کرد و پس از آن دوباره به سلولی در طبقه دوم رفتیم و باز بر روی صندلی دسته داری رو به دیوار در انتظار بازجو نشستم.صندلی که از نوشته های روی آن معلوم بود که تا کنون بارها چنین جلساتی را تجربه کرده است.چند دقیقه ای بعد با صدای دو رگه بازجو انتظارم به سر رسید.بر خلاف بازجوی جوان قبلی، مسن بود.از من خواست تا چشمبند را کمی بالا بزنم تا بتوانم به سوالهایی که روی برگه بازجویی نوشته بود جواب بدهم.چند سوال شخصی بود.درباره محل زندگی و رشته تحصیلی و محل سکونت در تهران.وقتی فهمید خواهرم در تهران زندگی می کند پرسید که آیا می خواهم با او حرف بزنم؟با اشتیاق جواب مثبت دادم.گفت که شماره بهارک را با موبایل شخصی اش می گیرد چرا که من هم مثل او ایرانی هستم و به من مانند یک هموطن نگاه می کند.به حرفهایش اهمیتی نمی دادم.تشکری کردم تا سریعتر لطفش را در حق من انجام دهد.باز هم توضیح داد که بازجوی اجدادی هم بوده و او هم از همین طریق با خانواده اش صحبت کرده.شماره را گرفت و گوشی را به من داد.صدای بهارک را که شنیدم بی اختیار دلم ریخت.بغض در گلویم گیر کرده بود.سلام که کردم گویی جرقه ای در دل بهارک زده شد،شروع کرد به قربان صدقه رفتن و من فقط گریه می کردم.می گفت قوی باش.گفت که شب قبل خانواده اجدادی، به بابا و مامان در لاهیجان خبر داده اند ولی هنوز از سعید خبری نشده است."سعید را هم با ما گرفته اند." "کجا هستید؟"  "نمی دانم" "دوستانت را می بینی" "هیچکس را نمی بینم" سعی کردم به او بفهمانم که در انفرادی هستم و شرایط خوبی ندارم.دوباره تاکید کرد که قوی باشم"شما که کاری نکرده اید.زود آزاد می شوید"بازجو خواست که خداحافظی کنم و گوشی را به او بدهم تا با بهارک صحبت کند.حالا نوبت او بود.گفت که اینها به رهبری توهین کرده اند.در جواب بهارک که می خواست کتکمان نزنند هم گفت که ما با اینها رفتار خوبی داریم."نگران نباشید.ان شاءالله تا ۴-۵ روز دیگر وضعیتشان معلوم می شود."صحبت بازجو که تمام شد من هنوز در حال گریه کردن بودم.هیچ زمانی اینقدر احساس دلتنگی برای خانواده نکرده بودم.بازجو چندان از نوع حرف زدن من راضی نبود.می گفت که گریه من باعث می شود که خانواده ام فکر کنند ما اینجا با شما برخورد بدی داریم."دست خودم نبود.ناخودآگاه گریه کردم." "همانطور که به خواهرت هم گفتم دست من آنقدر باز است که حتی می توانم تا نیم ساعت دیگر ترتیب آزادی ات را بدهم.فقط باید صداقت داشته باشی."صداقتی که گذشت زمان نشان داد تنها با اظهار ندامت و پشیمانی من ثابت می شد.

لینک ثابت | مطلب را به بالاترین بفرستید:

پنجاه روز و سه روز(7)

Wed 29 Oct 2008-2:2 PM -امیرحسین اعتمادی

بعد از خوردن صبحانه بود که سید مهربان گفت پتو . قرآن و مهر خود را بردارم و پشت به در بایستم.خوشحال شدم.مثل اینکه باید تحویلشان بدهم و بعد هم خلاص!از سلول خارج شدم و به سمت محوطه مقابل دستشویی رفتیم و بعد به طرف چپ آن که یک راهروی دیگر بود.به انتهای راهرو که رسیدیم سید من را به داخل سلول دیگری برد چشمبند را باز کرد و من را با سلول جدید تنها گذاشت.از سلول قبلی کوچکتر بود.یک فضای تقریبا ۲*۲ که البته عرضش از ۲متر هم کمتر بود.ناراحت بودم.کوچکتر شدن فضا باعث شده بود که برای دراز کشیدن هم مشکل داشته باشم.در ضلع بزرگتر سلول دراز کشیدم.غرق در افکار خود بودم که ناگهان قفل در سلول از بیرون چرخید.تا بخواهم پشت به در بایستم، در نیمه باز شده بود و من با شخصی حدودا 50 ساله چشم در چشم شده بودم.با قدی کوتاه و موهای کوتاه سفید.پشت به او نشستم.از اینکه دیده بودمش کمی جا خورده بود.به شوخی گفت که اینجا هرکسی ما را ببیند سوسک می شود و تو الان دو تا بال سوسک در آورده ای.صدایش را قبلا شنیده بودم.به نظر آدم خوبی می آمد.از شرایط زندان پرسید و اینکه اگر مشکلی دارم بگویم.چه می توانستم بگویم.سرتاسر مشکل بود و البته قانون آنجا.به تغییر سلول اشاره کردم که گفت چندان فرقی نمی کند.خداحافظی کرد و رفت.نزدیک ظهر بود که سید مهربان تر به سراغم آمد تا برای هواخوری همراهش بروم.مسیر پیچیده ای بود.دست کم با چشمبند قابل تشخیص نبود.وقتی رسیدیم سید چشمبند را از چشمم باز کرد و من بعد از سه روز می توانستم هوای بیرون را تنفس کنم و تابش آفتاب تهران را حس کنم.این اجازه را داشتم که چند دقیقه ای در محوطه ای که بیشتر به حیاط خلوت شبیه بود قدم بزنم با این شرط که به پشت سرم نگاه نکنم.روی دیوار روبرو دستورات بدنسازی نوشته شده بود.این شعر هم دیده می شد: "مردی نبود فتاده را پای زدن   گر دست فتاده ای بگیری مردی".با تذکر سید که باید برویم، از شیر آبی که در گوشه ای بود برای وضو گرفتن استفاده کردم و دوباره به سلول برگشتم.موقع برگشت از سید تقاضای رفتن به حمام کردم که گفت بعد از ظهر به سراغم می آید.سید در رابطه با خط قرآن هم از من سوال کرد که گفتم ریز نوشته شده و چشمم را اذیت می کند.قول داد که قرآن بزرگتری بیاورد.بعدازظهر که به حمام رفتم احساس بهتری داشتم.برای مدتی فکر رفتن به بازجویی از سرم خارج شده بود.چهارشنبه خوبتر از  آنی که فکر می کردم سپری شده بود.

لینک ثابت | مطلب را به بالاترین بفرستید:

پنجاه روز و سه روز(6)

Sat 25 Oct 2008-7:28 PM -امیرحسین اعتمادی

- حاج محسن شما دیگه چرا؟شما که از ما بودی.چرا غذا نمی خوری؟نکنه غذای اینجا رو دوست نداری؟

لینک ثابت | مطلب را به بالاترین بفرستید:

پنجاه روز و سه روز(5)

Thu 23 Oct 2008-4:26 PM -امیرحسین اعتمادی

به سلول که برگشتم،سید مهربان تر یک قرآن کوچک برایم آورد.در این شرایط واقعا مغتنم بود.می شد زمان زیادی را با خواندن آن سپری کرد.دست کم برای من که مطالب تازه ای داشت.خیالم از بابت بازجویی هم کمی راحت شده بود.می توانستم تا روز بعد افکارم را جمع و جور کنم.یعنی اینطور فکر می کردم که دوباره در همان روز بازجویی نخواهم شد.سعی کردم به صداهای بیرون سلول بیشتر توجه کنم.دنبال صدایی آشنا بودم.صبح آن روز از سلول کناری من شخصی در پاسخ سید،خودش را "هومن ناصری" معرفی کرده بود.به نظر از دانشجویان نبود و البته متاهل هم بود.چون شماره تلفن پدر همسرش را برای گرفتن تماس به سید داده بود.بعد از ظهر آن روز بود که از یکی از سلول های بند صداهای عجیبی می آمد.یکی از زندانیها خودش را با شدت و پشت هم به در سلولش می کوبید.نگهبانها در مقابل سلولش جمع شدند.در سلول را که باز کردند می شد دستپاچگی را از صدایشان فهمید.بیچاره صرع داشت.او را به وسط راهرو و در مقابل سلول من آوردند.چند دقیقه ای طول کشید تا به هوش آمد و زار زار گریه می کرد که این ناراحتی را مدتها نداشته و هیچ وقت هم به این شدت نبوده است.دلم برایش سوخت.در این بین یکی از مسوولین بند که نگران لو رفتن قیافه اش بود، مدام از جوان بیمار سوال می کرد که آیا صورت کسی را دیده است یا نه؟بعد از این جریان بند کمی آرام شده بود.بعد از خوردن شام و البته خواندن نماز، برق سلول را خاموش کردند.این بار نسبت به شب قبل آرامش بیشتری داشتم.کمی بعد از خاموشی به خواب رفتم.نمی دانم چقدر خواب بودم که با صدایی از خواب بیدار شدم.حالتی که تقریبا در تمام مدت زندان همراهم بود و هیچ وقت در خواب هم حواسم سر جایش بود.صدا از راهرو بود و کاملا واضح.احتمالا نیمه های شب بود.چند سلول آنطرف تر شخصی درباره هویت یکی از زندانیان با نگهبان بند صحبت می کرد.دستور داد در سلول را باز کنند.به نظر شخص بلندپایه ای می آمد.آمده بود تا شخصا با زندانی مهم بند صحبت کند و آن زندانی کسی نبود جز محسن سازگارا!

لینک ثابت | مطلب را به بالاترین بفرستید:

و باز هم پراکنده گویی!!

Wed 22 Oct 2008-11:48 PM -امیرحسین اعتمادی

۱)این روزها صداهای خوبی از خاتمی شنیده می شود.با وجود اینکه همیشه او را به خاطر فرصتهایی که از دست داده سرزنش می کنم و بی لیاقتی و بی عملی اش را در سالهای مسوولیتش هیچگاه فراموش نخواهم کرد، نمی توانم روشی را که امروز در پیش گرفته تحسین نکنم.سخنان انتقادی او از سیستم بسته و اصلاح ناپذیر جمهوری اسلامی، حرف دل بسیاری از مخالفین حکومت است که امروز خاتمی با استفاده از فضای انتخاباتی پیش آمده و البته شخصیت و اعتبار بین المللی اش در مقابل دیدگان رهبری حکومت اسلامی بر زبان می آورد تا اندک روزنامه ها و خبرگزاری های میانه روی موجود آن را منتشر کنند.تاکید او بر حضور شخصی که بتواند بر قول خود با مردم استوار بماند خود حاکی از نیامدن اوست.نیامدنی که می بایست تا آخرین روزها اعلام نشود تا این فضا تا آن زمان برای بیان انتقادهای چه بسا گزنده تر باقی بماند.

لینک ثابت | مطلب را به بالاترین بفرستید: